กิ๊บกิ้ว
วันนี้ก็ยังไม่มีเวลามาวาดรูปเปิดบล๊อก (เช่นเคย)
ไม่รู้จะอัพอะไร
แต่จะว่าไป เอกซ์ทีนคนการ์ตูนเล่นเยอะ (มากก)
พูดถึงการ์ตูน เดี๋ยวนี้ได้มีส่วนร่วมแค่อ่าน และปีนึงจัดงานหนึ่งครั้ง
แต่ก่อนตอนที่เมืองไทยเริ่มมีงานการ์ตูนครั้งแรกๆ มีโอกาสได้ไปเปิดบูธอยู่
น่าจะงานอะไรน๊า ที่เกี่ยวกับเกมๆ จำไม่ได้แล้ว เกือบ 6 ปีแล้ว ตั้งแต่อยู่ม.2-3
มีงานคอมปาครั้งแรกอีก งานวิบูลย์กิจอีกทีมั้ง
ตอนนี้ห่างหายไปมาก ได้ช่วยแค่งานโคโคโระ ตอนนั้นมี๊ลู แกอยากช่วยคนขึ้นมา แล้วก็เลยถูๆไถๆ จนเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาได้ ดีใจจริงๆ
จะว่าไปเราก็เป็นคนคิดชื่องาน และก็สโลแกน รวมถึงโลโก้งาน เป็นเกียรติมากๆค่ะที่มี๊ไว้ใจ (อยากบอกว่ากว่าจะได้ชื่องาน ผ่านไปครึ่งปี)
Comicon Road : Only Heart Can Heal
จริงๆแล้วมันก็มาจาก Comic on Road อะนะจ๊ะ คืออยากให้มันเป็น โคโคโระ เพราะปีแรกเราบริจาคให้โครงการหัวใจเมตตา
นึกถึงปีแรก ที่กลัวกันไปทุกอย่าง สถานที่จะได้ไหม จะจัดยังไง จะมีคนจองไหม จะมีคนมาไหม
ตอนนั้นคิดว่า มา 500 คนก็ดีใจมากๆๆๆแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะมีปีที่ 2 ที่ 3ตามมา
ปีนี้ โคโคโระปีที่3 ไม่ค่อยได้ช่วยเท่าไหร่ ภารกิจเรียนมากมาย วันงานเลยทุ่มเต็มที่ กลับบ้านปวดน่องมากกก ที่แย่คือรองเท้ากัด เดินกระเผลกสุดๆ ตอนนี้แผลยังไม่หายเลย
แต่เทียบกับความเหนื่อยของมี๊แล้ว เทียบไม่ได้ๆ
วันงานยังได้ยืมชุดมี๊อีกตะหาก เป็นเมดโทรมๆ ที่ต้องใส่แว่นทั้งงาน เพราะสายตาสั้น 500 ยาว 400(คนละข้าง) เอียง 450
จริงๆอยากถอดนะ แต่จะมองไรไม่เห็นจริงๆ
ถ้าถอดก็จะเห็นคอนแทคสีม่วงที่มี๊ให้ใส่
แถมหูแมว มือแมวของพี่จี๊ด
ไม่มีอะไรเป็นของตัวเองจริงๆ เพราะวันก่อนวันงานเพิ่งกลับจากงานบวชเพื่อนที่นครศรีฯ มาค้างบ้านมี๊ทำงานต่อเลย วันนั้นกระทั่งรองเท้ายังของมี๊ เพราะกลับมาด้วยรองเท้าแตะ
รูปต่อไปนี้เป็นฝีมือของพี่กุ๊ก (Try) นะคะ ขอบคุณที่ถ่ายซะสวยเชียว
ทั้งๆที่ความจริงตอนนั้นคือช่วงเลิกงาน ที่หัวยุ่งหน้ามันเรียบร้อยแล้ว (ชุดก็เละเพราะตอนยกถังน้ำ เรากะจะยกคนเดียว มันเลยเอียงหกใส่ตัวหมดเลย...)
ไม่ชอบใส่แว่นเลยยย ใส่แล้วไม่มั่นใจ สุดๆ ถึงเพื่อนรักจะบอกว่า แบบนี้โมเอะสุดๆก็เหอะ
คือว่า อิเพื่อนคนนี้ เป็นคนที่ยืนยันมาตลอดหลายปีที่คบกันมา ว่าหน้าเราเหมือนนางเอก.....................นางเอกหนัง.................................................หนังโป๊!!!
"น่ามึง หนังโป๊ญี่ปุ่นด้วยนะ"
อ่ายเห้ ขอบใจ อุ๊ย เซนเซอร์ ตู๊ดๆ
มันบอกใส่แว่นยิ่งเอกซ์เวอร์ ได้ยินแล้วไม่อยากใส่อีกเลย แต่วันนั้นตอนแจกข้าวกะน้ำ มองไรไม่เห็นจริงๆ (ขนาดเห็นยังแอบมั่ว)
วันนั้นเลยได้เป็นสาวแว่น พี่กุ๊กบอกว่ารวมพลังมาก เมด(ก็ชอบสีขาวดำอะ ชอบชุดเมดมาแต่ไหนแต่ไร ชอบสไตล์สีขาวดำแบบนี้) หูแมว(แรกๆใส่หมวกที่ขโมยสามานะ แต่พี่ส้มแลกไป) ผมเปีย(ก็คืนนั้นสระผมตอนตี2 นอนไปกลัวหมอนมี๊เปียก เลยถักไว้ พอจะแกะก็ ...เหวอออ) แว่น (อันนี้ขอโทษจริงๆค่ะ อยากถอด แต่ถอดแล้วเซอร์เคิลจะเดือดร้อน..)
แต่ว่านะ พอโดนถ่ายรูปแล้วเขินมากๆๆเลยอะ รู้สึกว่าเราไม่ได้คอส มาทำงาน แล้วเราก็โทรมมากๆ ไม่รู้จะทำตัวยังไง ยิ้มแหยๆตลอดเลย รูปออกมาคงโทรมๆ
ขาดรูปกล้องพี่กุ๊ก ยังออกมาหน้าไม่ง่วง ไม่แหยแค่ไม่กี่รูปเอง คือรูปที่เราเม้มปากซะส่วนใหญ่ ข้างล่างนี่คือคัดมาแล้วว่าเจ้าตัวพอรับได้....(ที่เหลือดูแล้วตกใจ นี่ฉันทำอะไรลงไป... หน้าน่วมมาก)
ท่าทางพวกนี้พี่กุ๊กก็เป็นคนบอกให้ทำ ไม่งั้นคงได้เห็นเรานั่งกุมมือ พับเพียบ ยิ้ม แหะๆ............
มาดูรูปกับเพื่อนรัก (คนเดิม)
"เมิง.... ทำไมพี่เขาถ่ายแล้วขากุเล็กจัง"
"เออ...ว่ะ"
กล้องมหัศจรรย์ค่ะ เป็นที่รู้กันว่า เรามีร่างกายอันมหัศจรรย์มาก เอวเล็กแต่ลงพุง ไข่ดาวแต่ก้นโด่ง แขนเล็กแต่ขาใหญ่ ใหญ่ ใหญ่มากกกก อุดมเซลลูไลท์(เป็นผิวส้มเลย)
แต่ทำไม รูปออกมาขาเรียว???
ดูแล้วดูอีกก็ไม่เข้าใจ
(แล้วจะมาเผาตัวเองทำไม ไม่เข้าใจเหมือนกัน)
*
*
ขอบคุณทุกๆท่านที่ช่วยให้งาน KoKoRo เป็นรูปเป็นร่างได้ถึงทุกวันนี้ จากปีแรกถึงปีที่สาม โคโคโระได้ต้อนรับผู้เข้าร่วมงาน ปีละประมาณ 1000 คน ถ้าคิดประมาณแบบไม่เข้าข้างตัวเอง ก็มีผู้ที่ร่วมช่วยเหลือกันมา ประมาณ 1000 คน
ที่อาจจะมาเพราะเป็นขาประจำงานการ์ตูน แต่ทุกๆคนดูจะโอนอ่อนให้งานเราในหลายๆเรื่อง ทั้งความผิดพลาดต่างๆนานา เพราะ "งานบุญ" บ้างก็บ้านไกล บ้างก็เจองานการ์ตูนติดๆกัน บ้างก็เจอปัญหาแสงไฟในงานสลัวเกิน แต่ก็ยังมา...
ซาบซึ้งใจค่ะ คนไทยน่ารัก และคนการ์ตูนไทยก็น่ารักมากๆ
อยากให้ทุกท่านได้มา แล้วรู้สึกว่าได้ช่วยเหลือ มีความสนุก และมีความสุขใจ
เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ได้รับมา ได้นำไปช่วยเหลือผู้ป่วยจริงๆ
เป็นผู้ป่วยไม่กี่คน เพราะค่าผ่าตัดแพงมาก แต่ก็เป็นหนึ่งคน ที่ได้เกิดใหม่เพราะคนอีกหนึ่งพันคน
หนึ่งชีวิต ที่หัวใจของเขามอบคืนวันที่มีแต่ความทรมาน ได้มีชีวิตใหม่ และหัวใจที่จะให้ชีวิตที่แสนยืนนาน
เพียงพอที่จะอยู่เคียงข้างคนที่รัก ให้หัวใจได้เต้นโดยไม่ต้องมีความเจ็บปวดอยู่ทุกจังหวะของชีวิต
เป็นหัวใจ ที่มาจากการเยียวยาของหัวใจอีกพันดวง
Only Heart can Heal*
ค่ะ
edit @ 28 May 2008 01:47:43 by b u t t e r f l y k i s s e s *
edit @ 5 Jun 2008 00:54:18 by b u t t e r f l y k i s s e s *
edit @ 23 Oct 2008 15:32:49 by b u t t e r f l y k i s s e s *
